Sopiro

Origina titolo: Barka

Arde ĉe maro ŝi gvatas,
kvankam pluvo kaj vento ŝin batas;
sen ĉes' rigardas al horizonto.
“Vi povas, maro, ĉion ajn preni;
unu ŝipon tamen lasu reveni.
Baldaŭ portu al haven' mian karan,
finu longan atendadon amaran.”

Ŝin alparolis maristo
kun vizaĝo tordita de tristo.
“Vian amaton vi jam ne vidos.
Min ŝtormo de l' ferdeko forblovis,
li postsaltis, min forlasi ne povis.
Dum kuraĝe li al savo min portis,
mem en frida oceano li mortis.”

  • sopiro_akordo.txt
  • Lastaj ŝanĝoj: 04.11.2015 14:01
  • (ekstera redakto)